സക്രാരിയുടെ കര്‍ട്ടന്‍

സക്രാരിയുടെ കര്‍ട്ടന്‍

ഒരു സക്രാരിയാകാനുള്ള യോഗ്യത എനിക്കില്ല. ഈശോനാഥന്റെ നിരന്തര സാന്നിധ്യം വിളിച്ചോതുന്ന സക്രാരിയുടെ കര്‍ട്ടന്‍ എങ്കിലും ആകുവാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു- ദൈവദാസി സിസ്‌ററര്‍  മരിയ സെലിന്‍ കണ്ണനായിക്കല്‍.

ദൈവപുത്രന്റെ അമ്മയാകാനുള്ള യോഗ്യത തനിക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവന്റെ അമ്മയാകാന്‍ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവളുടെ ദാസിയെങ്കിലും ആയാല്‍ മതിയെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച നസ്രത്തിലെ ആ കന്യകയില്‍ നിന്ന് കണക്കാക്കാനാവാത്തവിധത്തിലുള്ള ദൂരമില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു ദൈവദാസി സിസ്റ്റര്‍ മരിയ സെലിന്‍ കണ്ണനായിക്കലിന്റെ വിശുദ്ധ ജീവിതത്തിലേക്കും. ദിവ്യനാഥനെ ഉള്ളടക്കിയിരിക്കുന്ന സക്രാരിയാകാനുള്ള യോഗ്യതയില്ലെങ്കിലും ആ സക്രാരിയുടെ കര്‍ട്ടന്‍ ആയിത്തീരാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലെന്നുളള അവളുടെ ആഗ്രഹത്തെ അപഗ്രഥിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിലാവുന്നത് അതാണ്.

വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്‌തോ സുവിശേഷവല്ക്കരണത്തിന്റെ പൊന്‍നാണയങ്ങള്‍ വാരിവിതറി ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചോ ദീര്‍ഘനേരം വചനം പ്രസംഗിച്ചോ ഒന്നും ചെയ്യാതെ ജീവിതം കൊണ്ട് പ്രാര്‍ത്ഥന കൊണ്ട് ക്രിസ്തുവിനെ കാണിച്ചുകൊടുത്ത് ഒരു പുഴ കടന്നുകയറുന്നതുപോലെ അവള്‍ പോയി.. തീരെ ചെറുപ്പത്തില്‍.. അതും ചെറുപ്പം മുതല്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന കന്യാസ്ത്രീപദവിയില്‍ ദിവസങ്ങള്‍ മാത്രം ജീവിക്കാന്‍ സാധിച്ചുകൊണ്ട്..
എത്രകാലം ജീവിച്ചിരുന്നുവെന്നോ എത്ര അത്ഭുതങ്ങള്‍ ചെയ്തു എന്നതോ അല്ല ഒരാളുടെയും ജീവിതത്തെ ദൈവം മാനിക്കാന്‍ തക്ക കാരണമായിത്തീരുന്നത്. കൂരിരുള്‍ നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന ഒരു കാല്‍നടയാത്രക്കാരന് ഒരു മിന്നലൊളിവെട്ടം മതി കാഴ്ചകള്‍ വ്യക്തമാകാന്‍. അത്രയുമേയുള്ളു ആ അഗ്നിസ്ഫുലിംഗത്തിന്റെ ആയുസ്. എന്നിട്ടും കര്‍ത്തവ്യം നിര്‍വഹിച്ച സംതൃപ്തിയില്‍ അത് എരിഞ്ഞുതീരുന്നു.  ഇതുതന്നെയാണ് സിസ്റ്റര്‍ മരിയ സെലിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയും
ദു:ഖസാഗരത്തിലൂടെ നീന്തിനീന്തി ഈശോനാഥന്റെ ഹൃദയമാകുന്ന സ്‌നേഹസാഗരത്തില്‍ എത്തിച്ചേരുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് വെറും ഇരുപത്തിയാറ് വയസ് പ്രായമേ ഉണ്ടായിരുന്നുളളൂ. അതൊടൊപ്പം വ്രതവാഗ്ദാനത്തിന്റെ മുപ്പത്തിയഞ്ചാം ദിവസമായിരുന്നു  1957 ജൂലൈ 25 ന് അവള്‍ നിത്യസമ്മാത്തിനായി യാത്രയായത് എന്ന പ്രത്യേകതയുമുണ്ട്.  നമ്മുടെ സ്വന്തം അല്‍ഫോന്‍സാമ്മയെക്കാള്‍ ഹ്രസ്വമായ ജീവിതം കൊണ്ടും അന്നക്കുട്ടി കടന്നുപോയതിനെക്കാളേറെ പരിത്യക്തകളും തിരസ്‌ക്കരണങ്ങളും വേദനകളും പൈശാചിക പീഡകളും ഏറ്റുവാങ്ങിയജീവിതമായിരുന്നു സിസ്റ്റര്‍ സെലിന്റേത്.  എന്നിട്ടും കുരിശിനോട് താദാത്മ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് സഹനങ്ങളെ നിവേദ്യം പോലെ അവള്‍ ഇരുകൈകളിലും ഏറ്റുവാങ്ങുകയായിരുന്നു.

തൃശൂര്‍ രൂപതയിലെ കുണ്ടന്നൂരില്‍ കണ്ണനായ്ക്കല്‍ ഫ്രാന്‍സിസിന്റെയും ഫിലോമിനയുടെയും രണ്ടാമത്തെ സന്താനമായി 1931 ഫെബ്രുവരി 13 ന് ആയിരുന്നു സെലിന്റെ ജനനം. ഇടത്തരം കാര്‍ഷികകുടുംബം. ജീവിതസാഹചര്യങ്ങള്‍ ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്ക് വഴിമാറിയപ്പോള്‍ മക്കളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം പോലും നേരാം വണ്ണം നടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാന്‍ കഴിയാതെ ഫ്രാന്‍സിസ് വിഷമിച്ചുനിന്ന സാഹചര്യത്തിലാണ് ഭാര്യവീട്ടുകാര്‍ സഹായഹസ്തം നീട്ടിയത്. ആ കൈകളില്‍ പിടിച്ച് സെലിന്‍ തുടര്‍ വിദ്യാഭ്യാസം നടത്തി. പഠനത്തില്‍ മിടുക്കിയായ മകളുടെ പേരില്‍  നിസ്സഹായരായ ആ മാതാപിതാക്കള്‍ ഏറെ സ്വപ്നം കണ്ടു.

മകള്‍ക്കൊരു ജോലി ലഭിച്ചാല്‍ കുടുംബത്തിലെ ദാരിദ്ര്യം തീരും. ഇളയമക്കളുടെ കാര്യം അവള്‍ നോക്കിക്കോളുമെന്നും അവര്‍  പ്രതീക്ഷ കെട്ടി. പക്ഷേ അധ്യാപികയായിത്തീര്‍ന്ന മകള്‍ തന്റെ ജീവിതലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ച് തുറന്നുപറഞ്ഞപ്പോള്‍ നടുങ്ങിനില്ക്കാനേ അവര്‍ക്കായുളളൂ. ഒരു കന്യാസ്ത്രീയായിത്തീരുക എന്നതില്‍ കവിഞ്ഞൊന്നും ആയിരുന്നില്ല അത്. ചെറുപ്പം മുതല്‍ അവള്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതും അതു മാത്രമായിരുന്നു. മകളുടെ ആഗ്രഹത്തെ ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയും സ്വപ്നവുമായി കാണാന്‍ കഴിയുന്ന  സ്വര്‍ഗ്ഗീയ ജ്ഞാനം ഫിലോമിനയ്ക്കും ഫ്രാന്‍സിസിനുമുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് ഉര്‍സൂലൈന്‍ സന്യാസസഭയുടെ വാതിലുകള്‍ അവള്‍ക്കായി തുറന്നു കിട്ടിയത്. അത്തരമൊരു പ്രവേശനത്തിന് മുമ്പ്

വിവാഹജീവിതത്തിലേക്കുള്ള പ്രണയപൂര്‍വ്വമായ ക്ഷണവുമായി ഒരുപിടി ചെറുപ്പക്കാര്‍ സെലീനയുടെ വഴികളില്‍ കാത്തുനില്ക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവയെല്ലാം തൃണവല്‍ഗണിച്ചാണ് കര്‍ത്താവിന്റെ മണവാട്ടിയാകാനുള്ള ആഗ്രഹവും ലക്ഷ്യവുമായി സെലീന ഉര്‍സുലൈന്‍ സഭയുടെ ഇന്ത്യയിലെ മാതൃഭവനമായ കണ്ണൂരിലെത്തിയത്.
1954 ഡിസംബര്‍ 25 ന് സഭാവസ്ത്രം  സ്വീകരിച്ച് സെലീന നൊവിഷ്യേറ്റിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.  എന്നാല്‍ അവള്‍ക്ക് സന്യാസിനിയായിത്തീരുക എന്നത് അത്ര എളുപ്പമുളള കാര്യമായിരുന്നില്ല.( തുടരും)

 

You must be logged in to post a comment Login